Wie ben jij?

Tenzij je de laatste maand doorgebracht hebt op de Seychellen met een cocktail in je hand is de kans groot dat je een kleine tot middelgrote existentiële crisis doorgemaakt hebt. Voor de coronacrisis zaten we met z’n allen op een sneltrein die tegen duizend kilometer per uur door het leven raasde. Af en toe haakten er mensen af, overwerkt en oververmoeid. We haalden onze schouders op en reden gretig verder. We kozen de weg van de minste weerstand. Dat was eenvoudiger dan onder ogen te komen dat het op deze manier niet verder kon.

Toen brak het moment aan waarop iedereen een ‘ice bucket’ in ontvangst mocht nemen, recht in het gezicht. We werden gedwongen om het gaspedaal los te laten en te vertragen. De hele dag druk bezig zijn was niet langer mogelijk. In het begin konden we ons nog wel bezighouden. Eindelijk tijd om het huis terug bewoonbaar te maken, ons vol te proppen met zelfgebakken koekjes en elke straat in de buurt te verkennen. Stilaan werd het moeilijker om elke minuut van elke dag te vullen. Zelfs degenen die door de week nog gingen werken, hadden extra tijd om na te denken. De files vielen weg en de weekends stonden niet langer volgepland.

Het kan dus best zijn dat je je bent gaan afvragen hoe je hier in godsnaam terechtgekomen bent. Is dit het leven dat je wil leiden en wie ben jij nu eigenlijk? Het zal je misschien verbazen, maar je kent het antwoord op deze vragen al. Jij weet wie je in essentie bent, maar dit raakte bedolven onder maatschappelijke verwachtingen en vastgeroeste denkpatronen.

Waar heb ik het nu over? We denken allemaal dat we minstens 38 uur per week moeten werken. We moeten een huis kopen. We moeten aan pensioensparen doen. We moeten ons voortplanten. We moeten een job hebben die aansluit bij onze studies. We moeten altijd ons best doen. We moeten streven naar perfectie. Wel, ge moet juist niks. En daarmee uit.

“Some people die at 25 but aren’t buried until they are 75.”

Ik heb Office Management gestudeerd en ik ben al twee keer van job veranderd. Als ik heel eerlijk ben, wist ik op mijn stage al dat het niets ging worden. Ik heb mij nooit helemaal op mijn plaats gevoeld. Toch bleef ik volhouden, want wat zou ik anders gaan doen?

Begin dit jaar week ik eindelijk van het pad af. Ik ging terug studeren en postte mijn blog. Momenteel verdien ik bijzonder weinig geld, maar voor het eerst voelt het alsof ik de juiste richting uitga. Een kantoorjob is gewoon niet weggelegd voor mij. Daar is niets mis mee. Toch vinden we dat iedereen hetzelfde voorgekauwde pad hoort te volgen. Wie afwijkt wordt scheef bekeken. Misschien wordt het eens tijd om dat pad in vraag te stellen. Wie zegt dat dit de enige en juiste weg is?

Ieder van ons is uniek en we zijn allemaal ergens beter in dan anderen. We beschikken over kennis en vaardigheden die het delen waard zijn. Je hoeft echt niet het warm water opnieuw uit te vinden vooraleer je je stem mag laten horen.

‘Some people die at 25 but aren’t buried until they are 75.’ Deze quote kwam ik laatst tegen en laat zien dat het voor de hand liggende pad volgen een hoge kostprijs kan hebben. Wijk dus af, experimenteer, val op je gezicht, sta terug op, zeg foert tegen mensen die je klein houden en ga voor datgene dat je wil bereiken. Je weet wat dat is. Misschien zit het verborgen, maar het is er. Ik kruis alvast mijn vingers dat we hierna niet terug met dezelfde snelheid zullen verdergaan op die trein. Klote trein.


Word vandaag nog lid van de Perfect Imperfect Community!